บทที่ 23 ไม่เจอกันเลยยิ่งดี

ไม่เจอกันเลยยิ่งดี

เปียะ!

ไม้เรียวยาวสะบัดฟาดลงบนร่างบางอย่างไร้ความปรานี อัยยาสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่แล่นวาบทั่วกาย

ทว่าคนเป็นแม่กลับยืนมองด้วยสีหน้าเรียบชา ไม่ปรากฏแววสงสารแม้เพียงนิด

“บอกฉันมาว่าเมื่อคืนแกหายหัวไปไหนมา”

เปียะ!

“แม่! หนูเจ็บ พอแล้ว ฮึก...”

เสียงร้องสั่นเครือหลุดออกจากริมฝีปา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ